Kleikorrels
Geëxpandeerde kleikorrels, ook wel hydrokorrels of blähton. Licht, poreus en in staat om water op te nemen en langzaam weer af te geven.
Ze worden gemaakt door klei in een draaiende oven tot ruim elfhonderd graden te verhitten. Het water in de klei verdampt explosief en blaast de korrel van binnenuit op, als popcorn. Wat overblijft zit vol luchtholtes.
Dat maakt ze bruikbaar op twee manieren: als drainagelaag onder in een pot, waar ze een waterreservoir vormen dat de wortels niet laat verzuipen, en als bovenlaag die vocht vasthoudt en er tegelijk verzorgd uitziet.
Ze zijn herbruikbaar — spoel ze af en ze gaan jaren mee. Bij hydrocultuur worden ze zelfs als enig substraat gebruikt, zonder aarde.
Wist je dat? Het materiaal is niet voor planten bedacht. Geëxpandeerde klei werd in de jaren twintig ontwikkeld als lichtgewicht toeslagstof voor beton, om gebouwen minder zwaar te maken. Pas decennia later ontdekte de tuinbouw dat diezelfde luchtbelletjes ook uitstekend water vasthouden.
