Labradoriet

Labradoriet oogt op het eerste gezicht saai grijs. Kantel hem, en er slaat ineens een blauwe of gouden vlam over het oppervlak. Dat effect heet labradorescentie en is naar deze steen vernoemd.

De vlam is geen kleurstof maar interferentie. Tijdens het langzaam afkoelen van het gesteente ontmengde het veldspaat zich in flinterdunne, afwisselende laagjes. Licht dat de steen binnenkomt weerkaatst op elke laagovergang, en de teruggekaatste golven versterken of doven elkaar uit — precies zoals bij een zeepbel. Welke kleur je ziet hangt af van de laagdikte en van je kijkhoek.

De steen is in 1770 beschreven op het schiereiland Labrador in Canada, waar hij nog steeds gewonnen wordt. Het meeste materiaal in de handel komt tegenwoordig uit Madagaskar. De Finse variant met een compleet kleurenspectrum heet spectroliet.

Labradoriet is redelijk hard (6 tot 6,5) maar splijt goed in twee richtingen, dus een harde klap kan een schilfer afslaan. Voor hangers en losse stukken geen probleem; voor een ring die overal tegenaan komt is het minder geschikt.

Wist je dat? Je kijkt niet naar de kleur van de steen maar naar de dikte van laagjes die je nooit zult zien: ze zijn honderden nanometers dik, kleiner dan de golflengte van zichtbaar licht. Verander je kijkhoek een paar graden en de rekensom valt anders uit — vandaar dat de vlam meebeweegt terwijl de steen stilligt.