Malachiet

Malachiet is helder groen met concentrische banden in alle tinten daartussen. Het is kopercarbonaat — de groene aanslag op oud koper is chemisch precies hetzelfde spul.

Het vormt zich in de verweringszone bóven koperertsafzettingen: doorsijpelend water lost koper op en zet het lager weer af, laag na laag, waardoor de karakteristieke ringen ontstaan. Doorzaag je een knol, dan krijg je die banden in doorsnede te zien.

De belangrijkste vindplaats is tegenwoordig de Democratische Republiek Congo. Historisch kwam het beroemdste materiaal uit de Oeral, waar in de negentiende eeuw blokken van tonnen zwaar werden gewonnen — genoeg om er hele zuilen en tafelbladen van te fineren.

Belangrijk: malachiet is zacht (3,5 tot 4), reageert met zuren en het stof is giftig doordat het koper bevat. Voor afgewerkte, gepolijste stukken is er geen enkel gevaar bij normaal gebruik, maar zaag of schuur het nooit zelf zonder afzuiging, en maak het niet schoon met azijn of citroen.

Wist je dat? De Malachietzaal in het Winterpaleis in Sint-Petersburg is bekleed met ruim twee ton malachiet uit de Oeral. Het is geen massief materiaal maar een mozaïek van dunne plakjes, zo gelegd dat de banden doorlopen — een techniek die "Russisch mozaïek" heet en waarbij de vakman de bandering van steen tot steen moest laten aansluiten.