Maansteen

Maansteen toont een zachte, zwevende glans die over het oppervlak lijkt te drijven wanneer je hem kantelt. Dat effect heet adularescentie.

De steen bestaat uit twee soorten veldspaat die tijdens het afkoelen in flinterdunne laagjes uit elkaar zijn gegroeid. Licht dat de steen binnendringt weerkaatst tussen die laagjes en wordt daarbij verstrooid, waardoor de glans niet ván het oppervlak lijkt te komen maar erónder vandaan.

Het beste materiaal komt uit Sri Lanka en India; het blauwglanzende type is het zeldzaamst. Regenboogmaansteen — populair en breed verkrijgbaar — is strikt genomen labradoriet met hetzelfde optische principe.

Hardheid 6 tot 6,5 met goede splijting in twee richtingen. Dat maakt maansteen kwetsbaar voor stoten: mooi in een hanger, riskant in een ring.

Wist je dat? De naam adularescentie komt van de Adula-groep in de Zwitserse Alpen, waar het eerste beschreven materiaal vandaan kwam. De veldspaatvariant heet daarom nog steeds adularia — een edelsteen genoemd naar een berg, en een optisch verschijnsel genoemd naar de edelsteen.