Azuriet-malachiet

Azuriet en malachiet komen bijna altijd samen voor: diepblauw naast helder groen, in dezelfde steen. Ze zijn dan ook chemisch nauwe verwanten.

Allebei zijn het kopercarbonaten die ontstaan in de verweringszone boven kopererts. Het verschil zit in het watergehalte — en dat betekent dat azuriet niet stabiel is. In contact met vochtige lucht verandert blauw azuriet langzaam in groen malachiet. Dat gebeurt over decennia tot eeuwen, maar het gebeurt.

Vandaar dat je stukken tegenkomt waarin de omzetting halverwege is blijven steken: blauwe kern, groene rand. Dat is geen kwaliteitsgebrek maar een tijdsopname van een chemische reactie.

Beide zijn zacht (3,5 tot 4) en zuurgevoelig, en het stof bevat koper. Gepolijste stukken zijn bij normaal gebruik volkomen veilig; zelf schuren of zagen zonder afzuiging is af te raden.

Wist je dat? Middeleeuwse schilders gebruikten azuriet als goedkoper alternatief voor ultramarijn. Op sommige oude schilderijen is de lucht inmiddels groen geworden — het azuriet in de verf is in de loop van de eeuwen alsnog in malachiet veranderd, precies zoals het in de aarde ook zou zijn gegaan.